Op maandagavond 17 mei 2010 speelden we uit tegen Hercules E11, onze ‘kampioenswedstrijd’. Dat deze wedstrijd op dit moment zou plaatsvinden, was pas heel laat bekend geworden bij iedereen, mede in verband met de meivakantie. Een belrondje op zondagmiddag leverde toch nog aardig wat gegadigden op. Alleen Vicky (in Portugal, kon niet vliegen in verband met de aswolk van de IJslandse vulkaan) en Adam (schoolkamp) konden niet aanwezig zijn, dus we waren ‘spitsloos’. Twan uit de E4 had zich bereid verklaard om bij ons mee te spelen.
Meteen in het begin maakte Jurjen al een mooie redding, en even later kwamen we goed weg met een bal die heel rustig over de achterlijn rolde. Joep gaf aan Twan een hele mooie pass, maar Twan’s schot ging helaas net mis.
Hercules scoorde 1-0, maar Twan gaf daar een mooi antwoord op door er 1-1 van te maken.

Tijdens de eerste helft had Tanja al snel door dat we met maar één wissel in het nadeel waren; Hercules had er veel meer. Bij Voorwaarts heeft ze bij de training gezocht naar een invaller, en kwam terug met Nina. Hoewel het qua shirtjes (ze had geen Sportingshirt bij zich, en wel een lange broek) voor de hand leek te liggen dat ze ging keepen, opperde Mohamed dat zij beter in het veld kon worden ingezet. En daar had hij gelijk in, bleek achteraf. Nina kreeg Daan’s Sportingshirt, en Daan ging, zoals gebruikelijk in de tweede helft, keepen.

Hij kreeg meteen een paar flinke knallers in zijn doel, en wist er enkele uit te houden (waaronder een hele mooie redding, waarbij hij zelfs de rebound wist te houden), maar Hercules kwam nu pas echt los; ze scoorden achter elkaar 2-1, 3-1 en 4-1.
Zowel de Sporting-spelers als hun aanhangers langs de lijn (in groten getale aanwezig), zagen het even niet meer zitten.

Pedro, die normaal vooral achterin te vinden is, bracht samen met Nina de bal naar voren, waarna Nina scoorde: 4-2. Dat doelpunt deed de hoop op overwinning, of op zijn minst gelijkspel, weer wat opleven.
Vrij snel daarna scoorde Nina op een WK-manier: met een geweldige omhaal: 4-3. Het publiek juichte uitzinnig. Helaas was de wedstrijd toen afgelopen. “Als de wedstrijd nog vijf minuten langer had geduurd…”, zei Wilma.

Onze spelers hadden geweldig gespeeld, hun inzet was nog nooit zo groot geweest, maar het was niet genoeg… Ik nam aan dat deze eindstand betekende dat we nu geen kampioen meer kunnen worden, maar volgens sommige aanwezigen is er nog hoop. Ik zal het uitzoeken.