Het was me het eerste halfjaartje wel voor Sporting MD2. Buiten het veld gebeurde van alles. Spelers die van de scheidsrechter niet mogen meespelen vanwege ongeldige of ontbrekende spelerspassen. Drinkbekers en ballen die op wonderlijke wijze ‘zoekraken’ tijdens uitwedstrijden. Akkefietjes met andere teams (die uiteindelijk gelukkig goed worden opgelost). En een afhakende speelster, die in nog wel een interview heeft mogen geven in het NOS-achtuurjournaal.

Intussen, op het veld, werd week in week uit verloren. Eigenlijk was dat niet verwonderlijk. Wij waren van oorsprong een MD3, maar schoven door naar de MD2 en kwamen meteen in de zwaarste poule van de D-meiden terecht. Steeds moesten we opboksen tegen allerlei MD1-teams, waarin nogal eens grote tweede- en soms derdejaarsspelers meededen. En daar stonden we dan, met een team dat voor de helft bestaat uit eerstejaars die nog nooit op een groot veld hadden gevoetbald en voor de andere helft uit meiden die net waren begonnen met voetballen. Zeker tegen topploegen als Maarssen MD1 (16-1 en 8-0), De Meern MD1 (14-0) en Houten MD1 (9-0) waren we kansloos, hoewel vaak dapper werd verdedigd. En terwijl de andere twee D-meidenteams van Sporting (bijna) bovenaan eindigden, stonden we stijf onderaan de ranglijst.

Zó was de uitgangspositie toen we op de vroege, regenachtige zaterdagochtend van 21 januari moesten aantreden in Lunetten. Vooraf wisten we dat we geen volwaardig team op de been konden brengen. Veel middelbare scholen houden deze zaterdagen een open dag. En een goede schoolkeuze is zodanig belangrijk voor je toekomst, dat zoiets uiteraard voorgaat. Alles bij elkaar hadden we afmeldingen van drie waardevolle spelers. Het aanbod om op een klein veld tegen het zevental van DVSU MD2 een oefenwedstrijd te spelen, was dus zo gek nog niet.

Al spoedig werd duidelijk dat er perspectief in deze wedstrijd zat. DVSU bleek een onervaren team, en gelegenheidsspits Laurien bracht ons al snel op een 1-0 voorsprong. En toen was onze rechtermiddenvelder Feija aan de beurt. In veel wedstrijden heeft ze dichtbij een goal gezeten, maar steeds ging de bal er op het allerlaatste moment niet in. Het leek erop dat ze het hele eerste halfjaar in deze wedstrijd wilde goedmaken. Passeerbewegingen binnendoor, buitenom, snelle sprints, verwoestende schoten; ze was ongrijpbaar voor de tegenstander. Toen de stofwolken waren opgetrokken, had ze 4 keer gescoord (waaronder een loepzuivere hattrick) en stond Sporting’70 MD2 met 5-0 voor! Ook andere spelers lieten intussen mooie staaltjes zien. We trainen op woensdag veel op passerbewegingen, kappen en balletjes terughalen en het doet me plezier dit steeds vaker in de wedstrijd terug te zien. Door een concentratiefoutje achterin werd het nog 5-1, maar dat mocht de pret niet meer drukken.

Zoals beloofd, kon iedereen na de wedstrijd genieten van een welverdiende traktatie in de kantine. Volgende week begint de echte competitie weer, in een andere poule, die hoop biedt op nieuwe mooie resultaten.