HenkJan kon vandaag niet aanwezig zijn, maar gelukkig was Björn bereid om de honneurs waar te nemen. Ons hele team was compleet, er was een vlaggenist (Roel) en een scheids (Hans). Allemaal bedankt voor jullie inspanningen!
Vanuit de statistieken gezien had dit een lekkere wedstrijd moeten worden; (de?) Brederodes stonden op de zesde plaats, en wij op de vierde. De Brederodes hadden 26 doelpunten voor en 22 tegen; wij 27 voor (net eentje meer) en slechts 15 tegen. Uit hun spelerspassen bleek dat de meeste spelers eerstejaars D’s waren.

De wedstrijd begon uitermate saai. Het enige vertier voor de ouders langs de lijn was het feit dat Hans keer op keer (zowel voor de Brederodes als voor ons) affloot vanwege verkeerd inwerpen.
Vlak voor het einde van de rust werden we ontzettend blij van een prachtschot; Splinter mocht een vrije trap nemen. Hij schoot de bal keurig over het muurtje, met een curve naar links, die in de uiterste rechterbovenhoek van de goal van het (kleine) keepertje van de Brederodes eindigde. Het was fantastisch mooi. 1-0.
En toen even later, nog voor het rustsignaal, ook Jurjen er eentje in knikkerde, leek het een uitgemaakte zaak.

De tegenvaller kwam in de tweede helft; al na enkele minuten scoorde Brederodes 2-1. We hadden nog best veel kansen, en ook nog een paar corners, maar ze wilden er niet meer in. Splinter had last van een scheef hangende cornervlag, en twijfelde of hij de vlag op de grond zou leggen of tegen het hek zou zetten. Uiteindelijk lukte het om de vlag enigszins acceptabel neer te zetten, en kon de corner, met nog steeds een beetje hinder, genomen worden.
Het werd nog erger: de Brederodes knalden er nóg eentje in. Er bleef een klein beetje hoop dat Sporting nog een keer zou scoren, maar de verdediging van de Brederodes zat potdicht.

Eindstand 2-2. Ik vond het zelf een teleurstellende eindstand, maar sommige ouders vonden de Brederodes echt beter.