Het zag er allemaal goed uit: een lekker herfstzonnetje, een mooie club met een schone kleedkamer, lekker dichtbij, en de spelers van DWSV D2 leken maar ukkies. Bovendien had Hans nieuwe ballen gekocht, waarmee onze jongens lekker konden intrappen. Op Mick en Joep J na waren we compleet.
Hoewel we in het begin veel aan de aanvallende helft waren, waren er toen ook al ‘enge momenten’. Eén schot van DWSV belandde in Milan’s zij-net. De corner die daaruit voortvloeide was ook al ‘eng’. De bal glibberde tussen Milan’s handen als een stuk zeep.
Toen waren wij (een tijdje) aan zet. Sporting zette wat mooie aanvallen op, wat resulteerde in een aantal doelpogingen. Een kwartier na aanvangstijd scoorde Abraham, heel rustig, maar toch hard: 0-1.

En eigenlijk had de wedstrijd toen afgelopen moeten zijn…
In de 25ste minuut maakte Sporting hands, in het strafschopgebied. Volgens sommigen was het ‘aangeschoten’, maar hoe dan ook, de scheids gaf een penalty: 1-1.
DWSV kreeg op een gegeven moment een vrije trap, dicht bij ons doel. De DWSV-er schoot rechtstreeks op doel, maar gelukkig wist Milan hem, volledig uitgestrekt, te houden.

In de tweede helft was het tij definitief gekeerd: DWSV scoorde na 2 minuten 2-1, een minuut later 3-1 en weer een minuut later zaten Cas en Abraham er gelukkig tussen. Poeh.
Splinter scoorde na een corner die hij zelf had genomen (2-3), en toen gloorde er weer eventjes hoop bij de ouders aan de zijlijn.
Heel eventjes maar, want DWSV scoorde 2-4, en toen ze van de scheids een strafschop mochten nemen, sloeg de hoop om in verbazing. Eén van onze spelers zou een overtreding in het strafschop hebben gemaakt, maar wij hadden het geen van allen gezien, en vonden de straf wel erg zwaar. Tja, en toen was het 5-2 (eindstand).
Onze spelers leken (vooral de tweede helft) moe, mat, niet vooruit te branden. Behalve Mohamed, die naar mijn mening terecht door HenkJan werd geëerd met de titel ‘man of the match’.

Sonja Teuwen