De goden leken ons gunstig gezind. Onweer en hagel waren weggetrokken en de zon scheen toen het door de trainers Yuri en Alex tot in de finesses geprepareerde elftal het veld betrad. We wisten dat DOVO D2 een zware tegenstander was. Maar onze jongens waren erop gebrand om revanche te nemen op de onnodige nederlaag van vorig week. Geconcentreerd en goed voetballend begon Sporting D2 (Frank, Quinten, Lenny, David, Thijmen, Joop, Twan, Kristof, Joes, Sem, Louis/invallers Bram, Teun en Stijn) aan de wedstrijd. Ook de eerste jaars dtjes deden ijverig mee. Passes kwamen aan, duels werden gewonnen en er leek geen vuiltje aan de lucht. Tot in de derde minuut een lullig en glad stuiterballetje onze keeper Frank verraste. DOVO D2 rook opeens bloed. Sporting D2 werd letterlijk vast gezet op eigen helft. Voor we er erg in hadden stonden we met drie nul achter. DOVO D2 had het beste van het spel, maar liet helaas ook zien dat voor hun voetbal oorlog is. Bij de spaarzame uitvallen van Sporting werden alle middelen ingezet om onze spelers af te stoppen. Met een flinke bloedneus was Sem het eerste slachtoffer van deze brute dadendrang. Onder deze omstandigheden zou je mogen verwachten dat de spelers de handdoek in de ring zouden gooien. Niets van dat! Sporting D2 liet zien uit het goede hout gesneden te zijn. Vechten voor wat je waard bent. Nog voor de rust kreeg Sporting loon naar werken. Louis vond het net met een scherp schot. Na de rust werd nog een tandje bijgeschakeld. Teun en Stijn kwamen erin om de achterstand verder terug te brengen. De druk op het doel van DOVO D2 nam meteen toe. Bram deed zijn voordeel met de voorzetten op maat en knalde droog de 3-2 in het doel. DOVO D2 leek even te breken, maar zette zich vervolgens schrap om de spelers van Sporting D2 met alle middelen te lijf te gaan. Gezien de voetballende kwaliteiten van DOVO D2 was dit helemaal niet nodig geweest; ze waren de betere ploeg. Gelukkig wisten we aan Sporting zijde het koppie erbij te houden, ook toen spits Bram met een gemene schop op zijn achillespezen het veld hinkend moest verlaten. Met een paar knappe reddingen revancheerde Frank zich voor zijn zwakke optreden in de eerste helft en zorgde hij ervoor dat DOVOD2 niet verder uitliep. De eindstand 2-3 was verdiend, maar door het motto “het doel heiligt de middelen” te hanteren deed DOVO D2 zichzelf en het pupillenvoetbal ernstig te kort.