Sporting D2 heeft de eerste punten van het prille seizoen binnen dankzij een zwaarbevochten, maar wel verdiende overwinning van 3-2 op ‘Goy D1.

“Waarom moeten we iedere keer toch zo vroeg voor de wedstrijd al aanwezig zijn”, vraagt de vader van Nikolai mij in de kantine van Sporting. “Op de website staat aanvang 9.45 uur en wij zijn er al om 9.30 uur”. Tsja, dan heeft trainer Yuri de tijd om de spelers voetballes te geven en de veldposities nog eens duidelijk op het bord uit te tekenen. Herhalen en nog eens herhalen is het devies. We zullen wel zien hoe het dit keer uitpakt tegen ’t Goy.

De velden bij ‘Goy lagen er in ieder geval prachtig bij. We mochten zelfs op het hoofdveld aantreden. De gezonde boerenjongens van ’t Goy bleken gemiddeld een kop groter dan onze stadse kinderen. Maar wie niet sterk is moet slim zijn. Yuri had zijn strijdplan klaar. Vanaf het eerste moment de tegenstander op zijn eigen helft vastzetten. De eerste klap is een daalder waard. Sporting kwam als een furie uit de startblokken. De spelers van ’t Goy leken overrompeld. De ene mooie aanval volgde de ander op; van links via Joop, Louis en Nikolai, op rechts via Lenny naar Twan en Sem en door het midden via Quinten, Thijmen en Kristof. Binnen vijf minuten had Bram het net al gevonden. De ouders keken hun ogen uit. Maar na 15 minuten was de koek op. De lessen van Yuri waren opeens vergeten en de spelers van ’t Goy kregen meer greep op het spel. Gelukkig was onze keeper Frank niet in slaap gedommeld en draaiden de stofzuigers Lenny en Quinten achterin op volle toeren. Invallers Joes en Pedro konden met hun door schoolkamp uitgewoonde lijven het verschil niet maken. Het rustsignaal kwam voor Sporting net op tijd. Veel adempauze zouden de spelers niet krijgen. Na de rust nam ‘t Goy gesteund door het fanatieke thuislegioen de touwtjes strak in handen. Sporting had het nakijken. De 1-1 stond nog niet op het scorebord of de blonde rechtshalf van ’t Goy krulde een vrije schop magistraal in de linker bovenhoek. Het wachten was op de mokerslag.

Het was maar goed dat onze Sem daar heel anders over dacht. De uitblinker van zaterdag gooide op rechts de turbo erop en gaf op maat voor en Louis schoof ‘m erin. De spelers van Sporting gingen weer geloven in hun kansen. Duels werden weer gewonnen en passes kwamen aan. Langzaam kantelde de wedstrijd. ’T Goy gaf zich niet zomaar gewonnen, ook niet na de tweede goal van Louis. In de laatste minuut kreeg Sporting nog een vrije schop tegen. Thijmen kon niet anders dan aan de noodrem trekken. Dezelfde blonde rechtshalf kwam zich weer melden en gaf een afgemeten schot. Dit keer kon Frank erbij, maar de bal glipte uit zijn hand. Als aan de grond genageld zagen we hoe hij als een circusacrobaat de bal op het allerlaatste moment onder controle kreeg. Met de schrik kwam Sporting vrij. Als blije hondjes huppelden de spelers naar de kleedkamer.