Ingeklemd tussen de snelweg en het complex van grote neef Dalto (de sinds jaar en dag op het hoogste niveau spelende korfbalclub) liggen de velden van FC Driebergen. Een club ontstaan uit de fusie van CDN en de voetbaltak van Dalto. Het hoofdveld zag er uit als een plaatje: mooi gras en een schattige tribune. Maar het gras werd gespaard en wij speelden de wedstrijd op kunstgras. Het was warm en mooi weer en het terras bij het clubhuis zat vol. Een ontspannen, zomerse sfeer.

Dit soort wedstrijden (bekerwedstrijden) zijn een soort verkapte oefenwedstrijden, vertrouwde de coach mij toe. En vanuit dat perspectief is een volgende stap van de oefenstof doorgewerkt.

De wedstrijd begon rommelig, misschien omdat de assistent coach de nieuwe club niet kon vinden en zodoende een paar spelers pas op het laatste moment gereed waren. Maar na een minuut of zeven stond onze A1. FC Driebergen kwam steeds meer onder druk te staan, waarbij het belangrijkste wapen van Sporting opnieuw het veroveren van de bal bleek. Mooi om te zien was dat veel ballen werden veroverd op het middenveld, bij de opbouw van de aanval van de tegenstander.

We kregen veel kansen en daar bleek een zwakke kant: het rendement van onze aanvallen is niet hoog. Na 20 minuten kregen we een vrije trap die door Willem sluw genomen werd (laag over de grond naar een vrijstaande Michiel). Michiel speelde de bal op de keeper die de bal niet goed verwerkte en na wat zitvoetbal kreeg Michiel de bal er ingewerkt: 1-0. (dat je na zo’n goal nog durft te vragen of de verslaggever wel wil vermelden wie er gescoord heeft! ;))

Maarten viel kort daarna uit met een hamstringblessure en werd door Wilma deskundig verzorgd. Maar in de aanval werd de spits die de vorige wedstrijd zo productief was, node gemist. De aanvallende impulsen die vooral werden uitgezet door de sterk spelende Alex, zakten in na een minuut of 35. De oorzaak lag vermoedelijk bij het smijten met energie door Sporting onder moeilijke omstandigheden. In je eentje jagen op de bal heeft niet zoveel zin. De eerste helft werd afgesloten met enkele afstandsschoten en met een gemengd gevoel gingen we de rust in: het had al 0-4 kunnen zijn.

Tijd om mini Marcel te bewonderen die met mama was komen kijken. De toekomst van Minimars is qua sport nog wat ongewis. Pap gaat voor een voetbalcarrière maar mam gaat voor korfbal; we blijven het volgen.

De tweede helft begon gezapig, Driebergen rook zijn kans maar creëerde weinig. Toen volgde na een minuut of tien een oogstrelende fase van een kwartier. Sporting controleerde de wedstrijd volledig. Vele aanvallen van Sporting en geen enkele kans voor Driebergen om iets op te bouwen. Op het middenveld werd gedomineerd. Er werd veel energie verbruikt en dat had ook wat slimmer gekund. Gevolg: we zakten in en terug. De waterpauze leverde geen verbetering op en we speelden de wedstrijd uit.

Totdat Max een wel heel ongelukkige invalbeurt had. Een eigen doelpunt t.g.v. een compleet mislukte terugspeelbal veroorzaakte de 1-1.

Met nog een minuut of 4 op de klok ging Sporting op zoek naar de overwinning. Een goed getrapte corner en Soufian maakte zijn eerste doelpunt van dit seizoen. Opgelucht 1-2.

In de laatste minuut laten we Driebergen uit een corner scoren, onbegrijpelijk. Zonder enige bezieling en met het veronachtzamen van afspraken werd er verdedigd.

Nuchter constateerde de coach dat we het onszelf wel heel moeilijk hadden gemaakt.

Bij mij bleef het beeld hangen dat ik een elftal had gezien dat sprankelend en dominerend kan voetballen tegen een eerste klasser. Met iets slimmer omgaan met energie en iets meer scorend vermogen kunnen we een eind komen.

Paul van der Linden